فیلم های ایرانی با موضوع اجتماعی (به جز چند فیلم انگشت شماری که تحسین کننده بودند) را دوست ندارم! اگر بخواهم تفریح سینمایی داشته باشم، ترجیح میدهم فیلم های سطح پایین سینمای ایران را ببینم که مردهایش قر می‌دهند و درباره‌ی زن‌ها شوخی های زننده می کنند و آدم های درون سالن برایشان کف و سوت  و قهقهه می‌زنند! من بین اعصابم و تاسف خوردن برای سینمای ایران، تاسف خوردن برای این سینمای جلف ِ دور از شان مخاطب ِ چند همسر پرداز را انتخاب می کنم نه خورد شدن اعصابِ نازنینم برای موضوعات مهم ِ اجتماعی!

حواسم نشد و نشستم پای فیلم "عصبانی نیستم"؛ حالم بد شد. اخرین بار موقع اکران فیلم "لانتوری" ناراحت و ترسیده به خودم قول دادم هیچ وقتی تحت هیچ شرایطی فیلم های جدی ِ سینمای این مملکت را نبینم. نشد. از دستم در رفت و حالا من ماندم و حال ِ خوش ِ کدر شده ام. 

+ بعضی چیزا فیلم ساختن نداره. همین که به چشم توی شهر می بینیم کافیه..