یکی از سوال‌های کنکور امروز درباره ی کمال‌گرایی بود. نوشته بود آدم‌های کمال‌گرا با تردید کارها را شروع می‌کنند و چون اغلب می‌ترسند آنطور که راضیشان می‌کند، از عهده ی انجام کارها برنیایند دچار افسردگی می‌شوند. این‌ها را که می‌خواندم حس کردم چقدر کمال‌گرا هستم و چقدر این حس ِ کاذب ِ "عالی نبودن" بد است. یک جایی از متن هم نوشته بود کمال‌گراها فرصت‌های زندگی را به راحتی از دست می‌دهند. خواندن این جمله وسط کنکور، من را یاد همه‌ی از دست دادن‌های کوچک و بزرگم انداخت و این سوال که چجوری می‌شود باقی عمر را این همه کمال‌گرا نبود؟!